پست اول یک دیوانۀ کم حافظه که یه کار دیوانه کننده (اگه نگیم احمقانه) رو یک بار دیگه تکرار میکنه: “ساختن یک وبلاگ جدید و پست گذاشتن و کامنت خوندن و . . .”
هفدهمین خط چراغیه که من روشنش میکنم ولی در بهترین شرایط فقط راه جلوی پای خودم رو نشونم میده. چراغیه که شاید هم فقط توی کوره راه خودم روشن میشه و کسی روشناییش رو نمیبینه. مهم روشن کردن این چراغه.
به تو من میرسم از این شب نیلوفری.
1 response تا اینجا
پانی // دسامبر 19, 2007 روی 10:59 ق.ظ
khob belakhare inja peydat kardam … midoonam ke dir kardam vali baz khoshhalam ke avvalin nafar boodam …
midooni ke neveshtehato doost daram , na faghat bekhatere inke khodeto doost daram, ke bekhatere kasi ke poshte oon kalamt dobare peydash mikoanm …
rasti mobarke Behroozam, shayadam inja behtar bashe sedat konam “my dear Brus”
garche to faramoosh kardi ke manam too oon cheragh harchand kheili koochik o kam noor, bahat sahimam vali man ghol midam say konam hargez faramoosh nakonam ke ta jayi ke mitoonamn nazaram hich baadi khamooshesh kone …
roshanyi e cheraghet hamishe javid …